Bu bir peygamber firaseti ve maharetidir. Kullanacağı üslubu çok iyi seçmiştir. Hatta şöyle de denebilir: Hazreti Yusuf bu ifadeyle aslında Allah Teâlâ’yı kastetmiştir ama cümleyi, kadının kendi kocasını ona hatırlatacak şekilde kurmuştur.

Diğer bir ifadeyle burada olay, isim vermeden zamirler üzerinden anlatılmıştır. Böylece hem hassas, riskli, yanlış anlamaya müsait bir konu, özlü olarak ve tam ifade edilmiş hem de zihin ve hayallerde yanlış anlamaya, olumsuz bir resmin oluşmasına meydan verilmemiştir. İşte bu, kitabın giriş kısmında da dikkat çekildiği üzere Arapçanın ayırıcı bir özelliğidir.