Hazreti Yusuf Kıssası

ması, hapis arkadaşlarıyla diyaloğu gibi onun hayatına dair ana çizgilerin yanında, yaşadığı onca olumsuzluklara rağmen hiçbir zaman tevekkülünü yitirmemesi, asla isyan etmemesi, hep ihsan duygusuyla hareket etmesi, gönüllere girerek insanları kazanmaya çalışması, geleceğe ümitle bakması, küsüp darılmaması, sonunda bir aziz olarak ülkenin kaderinde söz sahibi olması ve o bölgeyi ıslah etmesi… gibi detaylar da kıssanın satır aralarında yer alır. Hazreti Yusuf kıssası, yeri geldiğinde insanı sevindiren yeri geldiğinde de hüzünlendiren pek çok olayı içinde barındırır. Bazen sevinçten bazen de hüzünden ağlatan, kimi zaman heyecanlandıran kimi zaman da ulvî hisleri coşturan yanlarıyla insan duygularını harekete geçiren etkili bir anlatış tarzına sahiptir. Sahneye konulan hayat kareleri insandaki merak duygusunu tetikleyen sürükleyici bir özellik arz eder. Ayrıca Hazreti Yusuf’un yaşadığı bazı olaylarda birbirine zıt ve çatışan gelişmeler de dikkatleri çeker. Dahası bu kıssa, bir sûrenin içinde tek parça hâlinde anlatılmış olması yönüyle biyografik bir özelliğe sahiptir. Bu son özelliğiyle Yusuf sûresinin Kur’ân’da ayrı bir yeri vardır.

Peygamber Efendimiz’in Ümmiliği ve Hazreti Yusuf Kıssası

Kur’ân’ın indiği dönemde Hicaz bölgesinde okuma-yazma oranı çok düşüktü. Bundan dolayı o bölge Mısır, Hint ve Yunan gibi dış kültürlerden etkilenmemişti. Aynı zamanda coğrafî olarak da diğer hâkim kültürlerden uzakta bulunuyordu. Öte yandan Arapça, dil itibariyle saf bir dildi. Etrafında onu bozacak bir yabancı dil cereyanı oluşmamıştı. İçinde, aynı havzada bulunduğundan dolayı İbranice, Aramice gibi dillerden gelen bazı kelimeler olsa da bunlar hem çok azdı hem