Birinci âyet, ilk defa Hazreti Yusuf’un konumunu belirleyen bir ifadeyi taşıyor. Kardeşleri ona “Ey Aziz!” diye hitap ediyorlar. Bu, yetki, hâkimiyet, imkân sahibi gibi mânâları içinde barındıran bir tabirdir. Hazreti Yusuf, o dönemde kralın yanında ondan aldığı yetkilerle vezir gibi hareket eden, ekonomiyi veya maliyeyi üstlenmiş biriydi. Kardeşleri ileride bu tabiri bir kez daha kullanacak ve böylece iki defa onun konumunu vurgulamış olacaklar.143 Vurguladıkları diğer bir husus da Hazreti Yusuf’un muhsin olmasıdır. İyilik gördükleri makamın sahibini bu şekilde niteliyorlar. Onun makamıyla beraber faziletini de itiraf etmiş oluyorlar.