Öfkeyi Yutmak

Maruz kaldığımız kötülükler veya can sıkıcı başka hâdiseler karşısında, kızmama, öfkelenmeme insan tabiatına zıttır ama, bizden beklenen de işte budur! Zaten bir insan, hiç kızmıyor ve öfkelenmiyorsa, o insanın mutlaka eksik bir yanı, eksik bir tarafı vardır. Kur’ân’ın bu mevzuda bizden istediği öfkemizi yutmak, öfkelendiren şeyi sineye çekip sabretmektir. Öfkelenmeme ile öfkeyi yutmak arasında çok fark vardır. Öfkelenmeyen, kızmayan insan, bu gayr-i tabiî davranışından dolayı sevap kazanamaz. Ama yanardağlar gibi lav püskürtmeye hazırlanmışken öfkesini yutabilen insan, bazen bu davranışıyla vilâyet derecesi bile elde edebilir.

Hasımlar da Rahmet Olur

Din ve iman düşmanları çok kere varlıklarıyla mü’min topluluklar için bir yönüyle rahmet sayılırlar. Serçeye atmacanın musallat olması ona uçmayı, kaçmayı, saklanmayı öğrettiği gibi, bahsedilen hasımlar da iman, inanç ve mefkûre sahiplerine yeni yeni taktikler, hareket tarzı ve müdafaa çeşitleri öğretirler. Böylece inananlar çok daha büyük taarruzlara maruz kalmadan davranışlarını kendileri kontrol etmiş olur. Bu da mü’minler için az kazanç olmasa gerek.