Önsöz

Tebliğ ve irşad. Müslümanın bütün hayatını çepeçev-

re kuşatması gerekli olan bir kavram. Yerken, içerken, konuşurken, gülerken... ve hayatın tüm saniye ve saliselerini istila etmesi, davranışların yörüngesine oturması şart ve elzem olan bir mefhum. Hele bu mü’min, vak’aların şehadetiyle âdeta bu işle vazifeli olarak gönderilmiş ısmarlama bir şahsiyet ise, tebliğ ve irşadın ve aynı zamanda onu temsilinin bu kişide ayrı bir derinlik, ayrı bir zenginlik kazanacağı muhakkaktır. Evet, bu kimse hayat dantelasını tebliğ ve irşad tığıyla örmek zorundadır. Bu kişi fikrî ve zihnî, kalbî ve ruhî tüm faaliyetlerini tebliğ ve irşad yörüngeli yapmak mecburiyetindedir. Zaten böyle bir misyona sahip olan kişiler de, yani İmam Gazzâlî’den İmam Rabbani’ye, Mevlana Halid’den Bediüzzaman’a varıncaya kadar nice zatlar, hayat kanaviçelerini hep bu merkezde örgülemiş durmuşlardır.

Bu cümleden olarak onlar, nice insanların güle-oynaya kabul edeceği dünyevî haz ve lezzetler, makam ve mansıplar karşılarına çıktığında hiç tereddüt etmeden hayır demesini bilmişlerdir. Zira kendilerine yüklenen misyonun eksiksiz yerine getirilmesi böyle davranmalarını gerektirmektedir. Evet, bu ve bunun gibi nice ulvî vasıflar, onların fıtratlarının bir boyutu, hayatlarının ayrılmaz bir parçası olmuştur. Mesela, “80 senelik hayatımda dünya zevki namına bir şey tatmadım.” diyen çağın büyük Çilekeş’inin “Evlenmeyi hiç düşünmediniz mi?” sorusuna “Ümmet-i Muhammed’in derdi bana onu unutturdu.” cevabını buna örnek olarak verebiliriz.