Diyalogta İslâmî Ölçü

Son hâdiseler münasebetiyle beni “Yıllarca İslâm’a, Kur’ân’a başkaldırmış, düşmanlık etmiş insanlarla dostluk kuruyorsun.” diye tenkit edenler oldu. Hâlbuki bu İslâmî bir düşünce ve bu düşüncenin hayata yansımasından ibarettir. Rica ederim, Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) yıllarca kendisine kan kusturan Ebû Cehil’i karşısına alıp muhatap olarak kabul etmedi mi? Ve daha onun gibi nicelerini... O hâlde çeşitli vesilelerle görüştüğümüz, konuştuğumuz bu insanlar –kaldı ki çokları inancını izhar ediyorlar– yüzünden, böyle İslâmî nasslarla telif edilemeyecek tenkitler yapmanın mânâsı ne?

Bu aslında İslâm’ı tam anlamıyla özümseyememenin bir ifadesidir. Hatta ben, “Bu tavır, bu tarz, bu üslûp benim kendi tavrımdır.” desem ukalalık etmiş, İslâm’ın getirdiği evrensel kaideleri kendime mâl etmiş olurum. Onun için bugün bir ateistle de karşılaşsam aynı şekilde davranırım. Ve bu kat’iyen mümaşat, müdarat veya takiyye değildir. Aksine İslâmî tavır ve düşüncenin ortaya konuşudur.

İslâm, öfkelendiğiniz zaman bile öfkenizi belli üslûp içinde yansıtmanızı emreder. Gelin Kur’ân’a bakalım; onun çok sert bir üslûp ile eleştirdiği nice meseleler vardır ki, onlarda isim tasrih etmez. –Her ne kadar esbab-ı nüzulcüler belli isimler verse de, rivayetlerin sıhhatinde şüpheler vardır-. Belki kıyamete kadar gelecek değişik tiplerle temsil edilecek düşünceleri, mülhidçe anlayışları tenkit eder.