Muhabbet Fedaisi Olmak

Üstad Bediüzzaman Hazretleri “Biz muhabbet fedaisiyiz, husumete vaktimiz yoktur.” der. Bu bizim için çok önemli bir düsturdur. Ancak mesele, böyle bir sözü söylemek veya dile dolamakla bitmez; mesele onu temsil edebilmektir. Nitekim daha başkaları da insanları sevmekle alâkalı çok sözler söylemişlerdir ve bunların hepsi de söz olarak güzeldir. Ama acaba bu söz sahiplerinden kaçı dediğini tatbik ve temsil edebilmiştir? İşte bu soruya tatmin edici bir cevap vermek oldukça zordur.

Tebliğ ettiği şeyi aynı zamanda temsil etmek, Efendimiz’e ait önemli bir hususiyettir. O, ne demiş ve ne söylemişse mutlaka tatbik etmiş ve dediği her şeyi hayata geçirmiştir. Hayata geçirilmeyen sözler ne kadar güzel ve mükemmel de ifade edilse zamanla küflenmeye, tesirsiz kalmaya mahkûm olur. Değil beşer sözü, Kur’ân gibi ilâhî bir kelâm bile eğer tatbik görmezse, gönüller üzerindeki müessiriyeti adına ne kadar durgunlaştığı meydandadır. Kur’ân ki onun tek harfi dahi değişikliğe uğramamıştır. Kur’ân ki nazil olduğu anki taravetini, tazeliğini ve yeniliğini korumaktadır. Ama o, artık ilk dönemlere nispeten çevresi itibarıyla garip ve temsildeki zaaf ve boşlukların buğulu atmosferinde net görünememenin mağduru ve yetersizlik hezeyanlarına maruz...

Evet, bu, asla Kur’ân’a ait bir eksiklik değildir; eksiklik onu hayata taşıyamayan toplumlardadır. Din ve Kur’ân hayata hayat olmalı ki, biz de diri kalabilelim. Evet, Kur’ân, bütünüyle temsil edilmeli ki kendinden beklenen fonksiyonu eda edebilsin. Bütün bunlarla şu noktaya gelmek istiyorum: Muhabbet fedaisi ve sulhun temsilcisi olduğunu söylemek yeterli değildir. Önümüzde aşılması gereken bir sürü engel var. Asıl mesele, o güzel ifadeyi hayata geçirip temsil etmektir.

Esasen sevgi ve muhabbet, İslâm dininin en önemli prensiplerindendir. Bugün, ona, en yabancı kulüpler sahip çıksa da sevgi ve muhabbetin hakikî sahipleri yine bizleriz.