Meselâ, Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) kendisi için kıyam edip, ayağa kalkan sahabeyi her defasında ikaz etmiş ve “Acemler’in büyüklerine ayağa kalktığı gibi ayağa kalkmayın.” buyurmuştur. Ama, sahabe de her defasında, O’na hürmeten ayağa kalkmıştır. Biz bu tabloda her iki tarafın kendine ait vazifeyi nasıl dengede tuttuklarını görmekteyiz. Ve yine Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), hakemlik için gelen Sa’d b. Muaz’ı kastederek yanındakilere, “Efendiniz için ayağa kalkın!” buyurmuşlardır. Bu bir edep öğretisidir. Ne var ki, kendisine hürmet edilen şahıs da mutlaka kendine düşeni yerine getirmelidir. Yani, insanlardan kat’iyen hürmet etmelerini beklememelidir. Zaten Allah Resûlü: “Kim kendisi için kıyam edilmesini arzu ederse Cehennem’de yerini hazırlasın.” buyurarak bu hususa da ışık tutmuştur. Ancak, bu mevzuda da biz, bize düşen görevi yerine getirmek zorundayız.. zorundayız, zira büyüklerin iç muhasebesini sağlamak bir mânâda bizim vazifemiz değildir.

Görülen odur ki, büyüklere hürmet hususunda istenen ölçüde duyarlı değiliz. Ama bir kısım ehl-i dünya bunu çok iyi becermektedir. Her biri sürekli, birer riya heykeli insanları şişirip, büyüten ve toplumu onlara karşı saygılı davranmaya zorlayan çalışma içindedir. Evet, lise mektebi kültürünü dahi hazmedememiş nice yazar-çizerlerin toplumumuzun gündemini yönlendirmesinde onların bu davranışının çok büyük bir rolü olduğu inkâr edilemez. Bizler ise, ülkemizin yetiştirdiği nice deha çapındaki kimseleri, kısır bir anlayışın mahkûmu etmişizdir. Onlar içtimaî platformda veya başka sahalarda ne kadar ilerlemiş ve ne derece zirveleşmiş olurlarsa olsunlar, bizim yanımızda hep “dünkü” durumlarında kalmışlardır: “Bizim Ali, bizim Ahmet.” Evet, nedense bunlar, bir türlü “Ali Bey, Ahmet Bey” olamamışlardır!..