Eğer hicretimizin bizi de hicretle elde edilecek seviyelerin en yükseğine çıkarmasını bekliyorsak, maddî hicretin yanında ruh hicretini de tamamlamak zorundayız. Bu da büyük ölçüde Cenâb-ı Hak’la irtibatın kuvvetlendirilmesine bağlıdır. O’ndan ne gelirse gelsin, bütün gelenlere rıza göstermek bu işin en önemli rükünleri arasındadır. Celâlinden gelen cefa, cemalinden gelen vefa, bize hep safâ olmalıdır ki, her iki hicreti bir arada ve aynı dengede yapmanın hazzına erelim. Yani Cenâb-ı Hakk’ın celâlinden cefa geldiğinde sabretme ve geleni hoş karşılama, cemalinden de vefa geldiği zaman şımarıklığa düşmeme ve her şeyde O’nun rızasını, O’nun hoşnutluğunu arama.. işte bunu becerebilenler, her iki hicreti de yerine getirmeye muvaffak olmuş sayılırlar; dünküler de bugünküler de...

Hizmet Edenler Gizli Şirke Düşmemeli

Bizim en büyük pâyemiz ve Allah katında en çok hora geçen yanımız, İslâm hizmetinde, her türlü beklenti ve iddiadan uzak birer fert olmamızdır. Ölesiye çalışmak, kalb ve ruh erleri veliler kadar performans göstermek, civanmertlik sergilemek, fakat sıradan bir insan kadar bile beklentiye düşmemek... Evet, saflardan saf, durulardan duru bir gönüle sahip olmak, herhâlde Kur’ân’ın hedef kabul ettiği, selim kalbe ulaşmak da bu olsa gerek.

Bütün dünyada İslâmî hizmetler inkişaf ediyor. Ama olanlar hep Rabbimiz’in inayet ve lütfuyla oluyor. O, lütuf ve keremini üstümüzden eksiltmediği, inayetini kesmediği sürece de bu inkişaflar devam edecek ve insanlığın mâkus tali’i mutlaka değişecektir. Ne var ki, bu dönemde hizmet edenleri bekleyen bir hayli de handikaplar var. Bana göre bu handikapların en zorlusu, kişilerin bütünüyle birer ilâhî lütuf olan inkişaf ve gelişmeleri kendilerine mâl ederek gizli şirke düşmeleridir. Bu, hizmet insanı için öylesine korkunç karanlık bir girdaptır ki, o girdaba düşenlerin akıbetlerinden endişe etmemek mümkün değildir.