Gaye ve Vesile Üzerine

Büyük hedef ve maksatlara varmada mutlaka bir kısım vesileler olacaktır ve vardır da. Meselâ, dünya, Hakk’a ulaşmanın vesilelerinden bir tanesidir. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), gerçeğe ulaşmada gaye seviyesinde kudsî bir vesiledir. Kur’ân, ilâhî maksatların tahakkuku için bir başka vesile olup, Allah, onunla gerçeğin nikabını kaldırmış ve bize onu ayan-beyan göstermiştir.

Evet, Allah’a ulaşmada Kur’ân ve Efendimiz de birer vesiledir. Fakat bunlar öyle vesilelerdir ki, eğer caiz olsa, karşılarında rükû eder ve secdeye kapanırız. Niye kapanmayalım ki, annemiz ve babamız, sadece ruhlar âleminden şu cismanî âleme çıkmamıza vesile oldukları için, Allah bizi kendilerine “Öf!” bile demekten menetmektedir. Hâlbuki Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), bizi, cismaniyetimizin altında kalıp ezilmekten kurtarıp ruh ve kalbin hayat seviyesine çıkma yollarını göstermiş ve Rabbimiz’e giden yolu açmıştır.

Öte yandan, bir gün semalara merdiven dayayıp yıldızları yerlerinden sökecek hâle gelsek bile, istihdam olunduğumuz hizmet de bir vesiledir. Vicdanlarda mârifet-i ilâhiye düşüncesini uyarma ve insanımızı, inanılması gerekli olan şeylere inandırma adına koyulduğumuz bu hizmette hedefimiz, mârifet-i ilâhiye, muhabbet-i ilâhiye, zevk-i ruhanî ve rıza-i ilâhîdir. Hizmet deyip –Allah korusun– esas gayeyi unutur, kendimize karşı yabancılaşır ve vesileye takılıp kalırsak, o takdirde, kazanma kuşağında kaybediyoruz demektir. Bu ise, afetlerin en büyüğüdür.