Üçüncü Bölüm İMAN ESASLARI ETRAFINDA

Tükenme Çizgisi

İbn İshak veya İbn Hişam gibi megâzî yazarları vahyin kesintiye uğradığı dönemde, Efendimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) dağlara çıkıp hayat bezginliği izhar ettiğini yazarlar. Biz böyle bir yorumu Efendimiz’e (sallallâhu aleyhi ve sellem) isnaddan Allah’a sığınırız. Onun gibi peygamberlik hamulesini taşımaya hazırlanmış bir iradeden, irade zaafıyla arız olabilecek böyle bir niyet ve teşebbüsün söz konusu olabileceğini aklımızın köşesinden bile geçiremeyiz. Şimdi bunu böylece tespitten sonra vak’anın kısa bir analizini yapalım.

Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), kırk yaşına kadar hep zirvelerde yaşadı. Uzun uzun uzletlere girdi ve insanlığın kurtuluşu adına çareler aradı durdu. Evet, âdeta ta baştan Cenâb-ı Hak, O’nun pâk ve nezih ruhunu, nübüvvetin ağır yükünü taşımaya hazırlıyordu. Öyle ki O, ilâhî bir sevkle, sanki bu uzletlerinde sürekli temrinler yapıyordu.. ve gün geldi vahiyle taltif edildi. Böyle bir pâye ile şereflendirilme Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) için, müjdelerin, muştuların en sevindiricisi, tabiî aynı zamanda en düşündürücüsü olmuştu.

Evet, artık O’nun için insanlığın kurtuluşu adına bir kapı aralanmıştı. Ama bu arada hiç beklemediği bir hâdise olmuştu; vahiy birdenbire kesilivermişti. Daha önceki sevincin yerini şimdi bir hüzün, hem de tahammül imkânı olmayan bir hüzün kaplamıştı. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) kendi hassasiyet ve derin tefekkürü ölçüsünde düşünüyor, düşünüyor ve vahyin kesilişine bir yorum arıyordu. İhtimal O’nu en çok tedirgin eden de, “Acaba ben liyakatımı kaybetmiş olmayayım?” şeklindeki düşünceleri olabilirdi.. bu, eğer böyle idiyse, elbette ki kendisine ait bir yorumdu; O’ndan başkasının böyle bir yorumda bulunması edepsizlik sayılırdı.