Yedinci Bölüm BİR DEMET SOSYAL MESELE

Yuvanın Önemi

Her insanda yaratılıştan gelen, bir başkalarını taklit ve başkalarına benzeme arzusu vardır. Her baba, evlâdını dikkatlice gözleyip takip etse, onun anne babaya benzemeye çalıştığını görecektir. Evet, yedi yaşındaki bir çocuğun, babası gibi elinde tesbih çevirmeye çalıştığı ve saçını taramasına kadar her şeyinde babasına benzemeye gayret ettiğini görürüz. Daha ileri yaşlarda, kiminin sporcuları, kiminin de film artistlerini taklide çalıştığını müşâhede ederiz. Hatta, evimizde bulunan çocuklarla azıcık konuşulabilse, evinizde nelerin bahis mevzuu olduğu hemen anlaşılıverir.

Burada bir müşâhedemi nakletmek isterim:

Biri arkadaşının oğluna soruyor: “En çok anneni mi seviyorsun, yoksa babanı mı?” Çocuğun cevabı, belki babasını bile şaşırtacak mahiyettedir:

“Ben en çok Allah’ı ve Resûlü’nü seviyorum amca!”

Bir müşâhedem daha: Yedi yaşında bir ilkokul çocuğu, Almanya’da Alman arkadaşlarıyla havuza giriyor. Çocuk edebinden suya iç çamaşırıyla girmiştir, dolayısıyla da eve ıslak pantolonuyla gelmiştir. Tabiî dizleri de çamurlu. Annenin “Ne bu böyle?” sorusuna çocuğun cevabı enteresan: “Anne, ikindi namazını çimende kıldım.”

Toplum İçinde Olma Bir Zarurettir

Allah, insanı toplum içinde yaşayacak mahiyette yaratmış ve onu hemcinslerinin arasına salmıştır. İnsan, maddî ve mânevî yönleriyle, arızasız ve kusursuz olarak ancak toplum ve cemaat içinde yaşayabilir. Onun içindir ki, Hz. Âdem’den bu yana hep cemaat öne çıkmış, fert arka planda kalmıştır. Şu kadar ki, bazı devreler ve zaman dilimlerinde bu mesele, diğerlerine nazaran daha bir ehemmiyet kesbetmiş ve âdeta zaruret hâlini almıştır. Hatta denebilir ki, sadece insanlar değil büyük çoğunluğu itibarıyla hayvanlar bile toplu hâlde yaşarlar. Öyle ise, en mükerrem varlık olan insan, hayatının her safhasında toplu hâlde yaşamak mecburiyetindedir. İslâm, bu meseleyi daha bir pekiştirir ve öne alır. Öyle ki, mü’min, tek başına namaz kılarken bile, إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ “Ancak Sana ibadet ederiz ve ancak Senden yardım bekleriz.”⁵¹ der; “Ederim, beklerim.” demez. Bir mü’min, günlük şahsî işlerinden ibadetlerine kadar her meselesinde, Kur’ân ve Sünnet’le cemaat içine itilir, kendisine cemaat olmanın avantajları gösterilir ve hayatının büyük bir bölümü cemaatle irtibatlandırılır.