Onun için hacca gidenlerle selâm göndermekle yetiniyor ve bununla teselli olmaya çalışıyordum. Derken, Rabbim bir gün bana da nasip etti. Ravza-i Mutahhara’ya kavuştuğum andaki hislerimi ifade edecek kelime bulmak, onları dizip cümleler hâline getirmek, –inanın– aradan bunca yıl geçmiş olmasına rağmen hâlâ çok zor. Bazen orada, Mehmed Âkif’in Safahat’ında bahsettiği Sudanlı gibi niçin ölmediğime hep hayıflanmışımdır.

Fakat, oralarda bulunma, daima o mukaddes mekânların mukaddes atmosferi içinde hayat sürme, bana göre mücerret bir mücaveret ve şahsî kemalâttan ibaret.. oysaki bugün istihdama uymak ve gelip burada hizmet etmek önemlidir. Bu itibarla orada bulunduğum zaman bile beni Türkiye’ye bağlayan evlâd ü iyal, çoluk çocuk, ticaret vs.. olmamasına rağmen, her hâlde içimdeki Türkiye iştiyakı, Türkiye’de hizmet heyecanı beni yeniden buralara çekti, getirdi. Evet, hizmette istihdam çok önemlidir. Ve dilerim, Allah bizi helaları temizlemede bile kullansa, bu ülkede imana, Kur’ân’a hâdim kılsın.!

Vefa Borcu

Çok defa aklıma gelmiştir. Başta İnsanlığın İftihar Tablosu (sallallâhu aleyhi ve sellem) olmak üzere, İmam Rabbânî, İmam Gazzâlî, Hz. Üstad gibi İslâmî tekevvünümüzün fikir mimarlarını, aksiyon insanlarını bir uçağa bindirip İslâm adına gerçekleşen gelişmeleri teker teker gösterebilseydik; gösterebilseydik de “Buzların erimesi, karların suya inkılâp etmesi, ovaların, obaların yeşermesinin altında sizlerin alın teriniz var.. hayatta iken duyduğunuz, düşündüğünüz, tahayyül ve tasavvur ettiğiniz şeylerin büyük bölümü gerçekleşti, devamı da gelecek inşâallah.” diyebilseydik. Aslında bunların hepsi ümniyye. Cismaniyet perdesi altında hâdiseleri tek buudla değerlendirmenin ifadesi. Hâlbuki onlar bütün bu gelişmeleri, Allah’ın göstermesi ile görüyor ve belki “Şimdi bayram!” diyorlardır.