Zannediyorum, benim bu duyduklarım, her insanın da normalde duyduğu ızdırap cinsinden şeylerdir. Ve tabiî, ben buna, hakikî mânâda ızdırap da diyemiyorum. Izdırabı Peygamber’den (sallallâhu aleyhi ve sellem) ve Peygamberâne yaşayanlardan öğrenmek gerekir. Toplumu karşısına alıp bir ızdırap bestesi gibi dinleme.. ve sonra kendisi de bir ney olup inleme, inleyip toplumun ızdırabına dem tutma, ses katma… Konuyla alâkalı Kur’ân-ı Kerim’de birkaç yerde kapalı, bir-iki yerde de sarih olarak Cenâb-ı Hak Efendimiz’e mealen şöyle seslenir: “Şu sana inen Kur’ân’a inanmıyorlar diye neredeyse kendini bitirip tüketeceksin...”²²Demek ki sancıları O’nu kıvrım kıvrım hâle getirmişti ki, Allah (celle celâluhu) O’nu tadil ediyordu. İşte Peygamber bu denli insanlık buudluydu.. ve duyguları şöyleydi: İnsanlık yaşamayacaksa benim yaşamamın da bir anlamı yok. İnsanlık huzur içinde değilse benim huzurlu olmamın da bir mânâsı yok... İşte peygamberâne ızdırabın çerçevesi!

Bediüzzaman Hazretleri’ne soruyorlar: “Evlenmeyi hiç düşünmediniz mi?” Cevap veriyor: “Ümmetin derdi beni aşıyor, kendimi düşünmeye vakit bulamadım.” Zaten Van Kalesi’nden ayağı kayıp düştüğü esnada, “Davam!” diye haykıran bir insandan, başka türlü bir anlayış da beklenemez.

Ben bir trafik kazası yaptığımda, arabamda teyp çalışıyordu. Tehlikeyi görünce önce “Allah!” diye bağırmışım ve teyp