Düşünün ki, Allah, sizin kendi güç ve kuvvetinizle def edemeyeceğiniz belâları sizden uzaklaştırıyor, sizi kendi himayesine alıyor; bunun karşılığında da gücünüzün yetebileceği şeyleri sizden istiyor: Yetimlere bakmayı, kâmil mânâda namaz kılmayı ve zekât vermeyi.

Bu nüktenin derinliğine derinlik katan başka beyanlar da vardır İlâhî Kitap’ta. Meselâ, “Ben onlardan rızık istemiyorum. Beni doyurmalarını da istemiyorum.”⁴⁵ Neden? Çünkü “Şüphesiz rızkı veren güç ve kuvvet sahibi olan ancak Allah’tır.”⁴⁶ da onun için.

Yine “Hatırlayın ki, bir zaman siz yeryüzünde âciz tanınan az (bir toplum) idiniz; insanların sizi kapıp gitmesinden korkuyordunuz da düşünürsünüz diye Allah size yer yurt verdi; yardımıyla sizi destekledi ve temizinden rızıklar ihsan etti.”⁴⁷

Demek ki hakikî mânâda ticaret ve yol emniyeti vererek rızkı ihsan eden Allah (celle celâluhu), minnet makamında ifade buyurduğu bu beyanları ile hakikate işaret edip, insanlardan, onların güç ve kuvvetleri dahilinde olan şeyleri istiyor.

İşte onlardan biri de namazdır. Ama insanı fuhşiyat ve münkerattan alıkoyan, tabiî duya duya, doya doya kılınan namazdır.

Görüldüğü gibi Fil ve Kureyş sûreleri arasında koruma ve minnet, buna bağlı olarak da Mâun sûresinde bu ihsanlara mazhar olan insanlardan istenen şeylerin anlatılması bahis mevzuudur.