İhlâs Perspektifinde Kur’ân

Allah Resûlü’ne bir gün “Ey Allah’ın dostu!” denince, “Hayır, o İbrahim’dir.” buyururlar.. ve yine bir gün Efendimiz mânâsına “Seyyidena” ile kendisine hitap edilince, Efendimiz “O İbrahim’dir.” ferman eder. Cevher kadrini cevherfüruşan olan nasıl da anlıyor! İşte, ihlâs ve samimiyet, bir peygamber vasfı olduğu için o işi kendine meslek edinen insanların da ayrılmaz vasfı olması gerekmez mi? Kur’ân her peygamberi ya ihlâs sahibi olarak tanıtmakta ya da Cenâb-ı Hakk’ın o nebiye ihlâsı emrettiğini nakletmektedir. Kur’ân-ı Kerim’i bu zaviyeden tetkik edip okuduğumuzda, bunu açık seçik görmemiz mümkündür.

Çekişmekten Kaçının

Cenâb-ı Hak (celle celâluhu) inananları çekişmeden men ediyor ve nizaya götüren bütün yolların, daha işin başında kapanmasını istiyor. وَلَا تَنَازَعُوا³⁹ ile başlayan âyet, madde madde bu hususu tenvir etmektedir.

Bu âyet kısaca, inanan kesime, şu tavsiyelerde bulunmaktadır:

“Kat’iyen maddî-mânevî çekişmeye girmeyin! Daima aranızda ‘hayt-ı vuslat’ denen birlik noktaları bulunduğunu düşünerek, müşterek hareket etmeye çalışın! Müsbet dahi olsa nizaa düşmeyin! Aksi hâlde bütün gayret ve çalışmalarınız fiyasko ile neticelenir. Kuvvetiniz de zail olur gider.

Ferdî çalışmaların mükâfatı fert planında kalır. Hâlbuki birlik ve beraberlik içinde yapılan amellere, Cenâb-ı Hak (celle celâluhu) umumî rahmetiyle mükâfat verir ve böylece her fert aynı zamanda cemaat sevabı da kazanmış olur.”