sevgi ve alâka olmasaydı sokaklar terk edilmiş insanlarla dolar taşardı. Ne var ki, diğer duygularda olduğu gibi burada da, kalbler Allah sevgisiyle ta’dil edilmelidir ki, istikamet elde edilebilsin.

Evet, hayat Allah’la irtibat yörüngeli olmazsa inhiraf kaçınılmazdır. Bu itibarla evvelâ Allah sevgisi vicdanda kökleşmelidir ki, –bu da egzersize bağlıdır– insan Allah nezdinde değer ifade eden bir şey olsun. Bir insan, ruhî hayatında hiç egzersiz yapmadan “Ben mal ve evlâdımı sana feda ediyorum Allahım!” dese bu bazen riya, hatta yalan da olabilir. Bütün kötü huyların ruhtan kovulması, bütün güzel hasletlerin tekrar ber tekrar yaşanması lâzımdır ki, İslâm, benliğimizin derinliklerine sinsin, tabiatımızın bir parçası hâline gelsin ve davranışlarımızı tabiîleştirsin... Yoksa dual düşünme ve dual yaşamadan kurtulmamız mümkün değildir.

Hz. Eyyub ve İmtihan

Hz. Eyyub’un (aleyhisselâm) hiç günahı olmayabilir. Ancak nebiler mukarrabînden oldukları için, akıllarından geçen bir şeyden dolayı bile böyle hastalıklara müptelâ olabilirler. Onlar kendi dünyalarında, kendi nübüvvet platformlarında kurbiyetin iktiza ettiği şeyi ihlal ederlerse, Allah (celle celâluhu) onlara böyle bir belâ verebilir. Fakat her şeye rağmen biz onları kritiğe tâbi tutamayız.

Ayrıca belâ ve musibet için, ille de önceden günah işlenmiş olması şart değildir. Zira Peygamber Efendimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) masum olmasına rağmen sık sık başı ağrır ve bundan dolayı da başlarına sarık sararlardı. Şimdi bunun arkasında hemen bir günah aramak kat’iyen doğru değildir.