Bir Cennet Nimeti

Kur’ân-ı Kerim “gıll u gışş” diye tabir ettiğimiz kin ve nefret gibi menfi duyguların Cennet insanlarının içlerinden giderileceğini haber verir.

“(Cennet’te) onların altlarından ırmaklar akarken, kalblerinde kinden ne varsa hepsini çıkarıp atarız.”⁴⁰

“Biz o Cennetliklerin kalblerindeki kinleri söküp atarız. Hepsi kardeşler olarak sevinç içinde ve karşılıklı koltuklara otururlar.”⁴¹ âyetleri bu meseleyi gayet sarih ve net olarak ifade etmektedir.

Bu âyetlerden anlaşıldığı üzere, Cennet’te, kötü duygu ve düşüncelere merkezlik yapan ne kadar hâssa varsa, hepsi insandan sökülüp atılacaktır. Dolayısıyla da insanlar, Cennet’te, başkalarına karşı kin ve nefret duymayacaklardır. Zaten aksi olsaydı orası Cennet olmazdı. Zira bir insanın öfkeleneceği zaman halim-selim olması, nefret duyacağı zaman içinin sevgiyle dolması, hırs duygusunun gerildiği ve insanın bütün benliğine hâkim olduğu bir zaman onun müstağni kalması imkân sınırlarını zorlayacak kadar çetindir. Nitekim dünya hayatında yaşadığımız bütün menfi durumlar buna açık birer örnektir. Demek ki bu, bizim irademizi, tasavvurlarımızı, gayretimizi ve gücümüzü aşan bir mazhariyettir ki, doğrudan doğruya Cenâb-ı Hakk’ın bir lütfu ve bir Cennet nimeti olarak anlatılmaktadır. Bir yönüyle de bu hâl, insanın melekleşmesi, beşerî garizalardan kurtulup ruhanîleşmesi mânâsına gelir. Böyle bir hâli kazanmak ise kolay olmasa gerek.

Esasen meseleye şöyle bir nükteyle yaklaşmak da mümkündür. Kur’ân-ı Kerim: “Ve onların kalblerini birbiriyle uzlaştırdı. Sen yeryüzünde bulunan her şeyi verseydin, yine onların kalblerini telif edemezdin; Allah’tır ki onların arasını buldu ve uzlaştırdı. Çünkü O, daima üstündür, hüküm