Merhum Alvar İmamı bunun müjdesini ta yıllar öncesi söylediği ve “göründü” redifi ile süslediği şiirinde veriyor:

Cânân elinin bülbülünün bağı göründü

Dost ikliminin lalesinin çağı göründü

Envâr-ı muhabbet doğben tuttu cihanı

Şakk-ı kamerin mucize parmağı göründü

Yakub’a bugün Yusuf’un kokusu geldi

Eyyub’a hayat ırmağının çağı göründü

.............

.............

Gelişen Tabiî Seyri İçinde Din

Yakın çağdan başlayarak günümüze kadar cereyan eden hâdiselerde, dinî duygu ve düşüncenin –tabandan tavana– tabiî bir seyirle geliştiğini görüyoruz. Meselâ, dün bu ülkede sadece cuma namazı kılanlara “yobaz” denirken, bugün beş vakit namazını kılanlar için dahi bu ifade kullanılmıyor. Dün başörtüsü, toplumun bütün kesimlerinde karşı çıkılıp “irtica alâmeti” olarak görülürken, bugün –birkaç üniversite hariç– gayet normal kabul ediliyor. Yine devlet kademelerinin en üstünde veya en hayatî müesseselerde kilit noktalarda bulunanlar, ya “Biz de Müslümanız.” diyerek veya “Benim dedem de hocaydı.”, “Bizim evde Elmalılı Tefsiri var.” gibi sözlerle, Müslümanlıkla irtibat kurarak teselli olmaya çalışıyorlar. Aslında bu durum değişik açılardan ve değişik seviyelerden dine yönelişin birer tezahüründen başka bir şey değil.

Şimdi, Müslümanlığı, en doğru bir biçimde tebliğ ve temsil ederek hayatın içine taşıyan günümüzün mürşitleri, bu seviyeden sonra bir kenara çekilseler, şahsî kemalat uğruna Tavus b. Keysan gibi dinlerini yaşasalar, bu hem Müslümanlara hem de İslâm’a ihanet olur. Yapılacak şey, Allah’ın lütuf ve ihsanları ölçüsünde iman ve Kur’ân’a, bu çizgide hizmeti devam ettirmektir.