İstidatların İnkişafı

İnsanlar istidatlarının sınırlarını aşamazlar. Tıpkı biyolojik yapılarında olduğu gibi. Yani nasıl insanın insan olabilmesi için 46 kromozoma ihtiyaç vardır. Bu bir fazla veya eksik olsa, meydana gelen varlığa kâmil insan demek mümkün değildir. Aynen öyle de, insanlar da istidat sınırlarının çevrelediği çerçeve içinde yaşar ve hep o çerçeve içinde kalırlar. Zaten, bunun üst sınırını zorlama veya alt sınırına geçme insan için tehlikelidir.

Ne var ki bu çerçeve içinde kalmak şartıyla insan her zaman istidatlarını geliştirebilir ve onları daha rantabl kullanabilir. Bu ise fırsatları değerlendirmeye bağlıdır. Meselâ, bir gül vardır, ay doğmuş-batmış, güneş doğmuş-batmış onun umurunda bile değildir. O bütün yaz boyunca yatar, uyur ve ömrünü öyle geçirir ama bir de ayçiçeği vardır ki, güneşin doğmasını kollar. O doğunca da yüzünü ona çevirir, devamlı onu takip eder ve batıncaya kadar yüzünü ondan hiç ama hiç ayırmaz.

İşte insan da bence böyle olmalıdır. Ebed için yaratılmış olan insan, kendine ihsan edilen istidatlarını fâni, geçici şeyler için kullanmamalı. Belki onları esmâ, sıfât, zât dairelerine geçip Zât-ı ulûhiyete kadar uzanan yolculuğunda kullanmalı ve her hâlukârda onları inkişaf ettirme yollarını aramalıdır. Böylece o, Cennet’i kazanıp Cemalullah’ı müşâhede etme makamına erebilir.

Dinin Yenilmez Gücü

Artık bugün eşya ve hâdiseleri didik didik eden pek çok kimse, mutlak hakikat olan Allah’a ulaşma yolunda. Buna karşılık pozitivizm ve rasyonalizmin getirmiş olduğu “inkâr-ı ulûhiyet” anlayışı da yavaş yavaş yıkılıyor. Batı âlemindeki ferdî hâdiselerle başlayan, yani James Jean, Eddington, Einstein gibi kimselerin dine yönelişi, şimdilerde kitlevî hüviyet kazanmak üzere.. fakat ben ne kadar arzu ederdim, “Lâ ilâhe illallah” diyen bu insanlar, “Muhammedün Resûlullah” desin ve tam kurtuluşa ersin.!