Bundan Tabiî Ne Olabilir ki..?

Her milletin, asırlar boyu varlığını borçlu bulunduğu değerlere saygı duyması ve onları, yerinde tazim, yerinde de hasretle anması gayet tabiîdir. Hele bu değerler, o milletin rüyaları ve hülyaları hâline gelerek nesiller ve nesiller boyu onların hatıralarında yaşanmış; iradelerine fer, ruhlarına şevk, ümitlerine de payanda olmuşsa...

Diriliş Bestesi ve Mûsıkîmiz

Toplumumuz, psikolojik yapısı itibarıyla tamamen bir çıkmazda ve acziyet içindedir. Her şey gibi mûsıkîmiz de, toplumun içinde bulunduğu psikozdan nasibini almıştır. Ve bunu inkâr etmek de imkânsızdır.

Bize ait mûsıkînin doğum yeri tekyelerdir. Mûsıkînin büyüyüp serpilmesi de yine doğum yeri olan tekyelerde gerçekleşmiştir. Elbette böyle lâhûtî bir zeminde doğan, büyüyen ve gelişen mûsıkînin, toplum içindeki fonksiyoner yönü de ağır basacaktır. Ve öyle de olmuştur.

Tekyelere kilit vurulduğu günden beri, bize ait mûsıkî de, yersiz-yurtsuz ve gariptir. Toplum, ondan boşalan yeri ve tesiri dolduracak alternatifi araya araya yorulmuş ve mûsıkî adına iflasın en acımasız günlerini yaşamıştır. Şimdilerde bu durum, eskisi kadar şiddetli olmasa da hâlâ devam etmektedir. Zira ki, getirilen, daha doğrusu adapte edilmeye çalışılan Batı mûsıkîsi, bizim insanımıza istenileni vermekten çok uzaktır; gittikçe de bu uzaklık artmakta ve hatta sürat kazanmaktadır.

Nedir o tepinmeler, el-kol sallamalar, kendini yerden yere çalmalar... Allah aşkına! Bunların mûsıkî ile ne alâkası var? Dinleyenleri sağır, dilsiz mi sanıyor bu adamlar da, meramlarını işaretlerle anlatmaya çalışıyorlar... Ya o, hiç terbiye görmemiş sesleriyle sahneye fırlayıp hançerelerini yırtarcasına bağıranlar! İnsanın beynini tırmalamadan öte mârifeti olmayan o çalgı aletlerine ne demeli? Hayır, hayır, bunların hiçbirinin bizim mûsıkîmizle uzaktan-yakından alâkası olduğu söylenemez!