Diğer taraftan evlenme dinin bir emri olması hasebiyle yerinde farz, yerinde sünnet, yerinde mekruh olabilir. Evet, eğer ilâhî cevaz olmasa, insan aynen def-i hâcette duyduğu hacaleti bu mevzuda da duyması gerekir; yani “Rabbim, bağışla beni. Utanıyorum bunu yapmaktan dolayı ama, müstakîm düşünebilmem, beşerî garizalar karşısında buhrana girmemem için, hayatımın bir parçası hâline getirdiğin ve bu yüzden ihtiyaç duyduğum bu işi yapıyorum. Sen biliyorsun ki, Sana hizmet etmek için ben bu yolu seçiyorum.” demelidir.

Ne acıdır ki, bazı kimseler, daha liseye intisap eder etmez “Benim dünyaya karışmama altı sene kaldı. Üniversite sıralarına geldiğimde bu işi yaparım.” deyip, üniversiteyi bitirirken de “İyi, üniversite de bitti, sıra bu işe geldi.” mülâhazalarına kapılıyorlar. Bu türlü düşünceleri ben şahsen, benim İslâm’a, imana ve Kur’ân’a hizmet felsefemle telif edemiyorum.