Ben şimdilik bu konunun daha fazla detayına girmeyi düşünmüyorum. Sadece, her zaman tekrar ettiğim ve herkesin de tekrar ettiği bir hususu müsaadenizle yine tekrar etmek istiyorum. Bir kere bu türlü konular üzerinde fikir ve yorum yapılıp, mülâhaza yürütülürken ifrat ve tefritten âzamî ölçüde kaçınılmalıdır. Bu prensip, söz konusu ettiğimiz hususlar için de aynen geçerlidir. Edebiyatımızın büyük ustalarından Cemil Meriç, biraz da ifrata varan ölçüde roman ve hikâyeye karşı daima tavır almıştır. Ben şahsen edebiyatçılarımız arasında onun kadar bu konulara karşı tavır alan bir başkasını tanımıyorum.. Bediüzzaman Hazretleri ise roman ve hikâye hakkındaki kanaatini “Ölü hayat veremez.” esprisiyle vecizelendirmiştir. Ne var ki onun, sadece bu sözünü ele alarak hüküm verirsek değerlendirmemiz eksik olacağından, vereceğimiz hüküm de yanlış olur.

Bununla şunu arz etmek istiyorum: Bediüzzaman ve ondan önceki pek çok İslâm âlimi, düşünce ve fikirlerini istiare-i temsiliye yoluyla anlatmışlar ve kitaplarında bu mânâya gelen hikâyelere yer vermişlerdir. İstiare-i temsiliyelerin ise öz bakımından hikâye ve romanlardan farkı yoktur. Öyleyse, roman ve hikâyeleri, buna bağlı olarak tiyatro ve sinema türü eserleri bir çırpıda alıp atmak ve onlara “yasaktır” etiketi yapıştırmak da doğru bir davranış olmasa gerek. Durum böyle olunca, bunların olup olmamaları gerektiğinden daha çok, üzerinde durulması gereken husus, bunların ihtiva ettikleri konuların neler olup neler olmaması gerektiği hususudur.