Üstad orijinal bir düşüncesini de, dünya ile münasebetlerimiz ve dünyaya bakış zaviyemiz açısından ortaya koyar ve dünyanın sevilmeyecek gibi bir nesne olmadığını, aksine onun sevilmesi lâzım geldiğini vurgular ve bu sevgiye esas teşkil edecek olan hususları hatırlatır: “Arkadaş dünyanın üç vechi vardır:

Birincisi; ahirete bakar; çünkü onun mezrasıdır. İkincisi; esmâ-i ilâhiyeye bakar; zira onların mektep ve tezgâhlarıdır. Üçüncüsü; kasden ve bizzat kendi kendine bakar ki; bu vechiyle insanların hevesatına, keyiflerine ve bu fâni hayatın tekalifine medar olur. Nur-u iman ile dünyanın ilk iki vechine bakmak, mânevî bir Cennet gibidir. Üçüncü vechi ise, onun fenâ yüzüdür ki, ehemmiyetli bir kıymeti yoktur.”

Bu mevzu ile alâkalı ayrı bir yaklaşım da, birkaç sahife sonra şu ifadelerle bizi selâmlar: “Şu dünya hayatının faideleri pek çoktur. O faidelerden hayat sahibine –tasarruf ve hizmeti nisbetinde– bir hisse ayrıldıktan sonra, bâki kalan gayeler, semereler Fâtır-ı Hakîm’e racidir. Evet, insan ve insanın hayatı; esmâ-i ilâhiyenin tecelliyâtına bir tarla, Cennet de rahmet-i ilâhiye envâının cilvelerine birer meşher ve hayat-ı uhreviyenin harika ve gayr-i mütenâhî semereleri için bir fidanlıktır. Demek ki insan bir sefine kaptanı gibi, sefinenin pek çok faidelerinden, onun alâka ve hizmeti nisbetinde kendine verilir; bâki kalan kısmı ise Sultan’a aittir.”

Ve Üstad’dan ayrı bir tespit.. insanları, olduğundan fazla büyük görüp büyük kabul etmek, hem bir zulüm hem de putperestlik istikametinde atılmış bir adımdır. Böyle bir ilk adımı atan insan, bazı durumlarda geriye dönemeyebilir de. Evet, “İnsanların en büyük zulümlerinden biri de, büyük bir cemaatin mesaisine terettüp eden bir hasenatı netice veren semeratı, bir şahsa isnat ve ona mâletmektir. Böyle bir zulümde, aynı zamanda bir şirk-i hafî vardır. Çünkü bir cemaatin cüz’î ihtiyariyle kesbettiği mahsulâtı bir şahsa isnat etmek, o şahsın icat derecesinde, harikulâde bir kuvvete malik olduğunu iddia etmek gibidir.