Şükür, Cenâb-ı Hakk’ın verdiği nimetlere mukabele mânâsına gelir. “Her nimetin şükrü kendi cinsinden olması.” esasına binaen şükür, kâinatta carî fıtrat kanunlarına uygun hareket etmek demek olur ki, selim bir akla sahip herkes, hiç yadırgamadan ve garip bulmadan böyle umumî bir caddede yürüyebilir. Bu da çağımızın anlayış ufkuna uygun bir tekliftir. Bize gelen nimetleri değerlendirmek ve bu nimetleri vereni bulmak şükrü gerektirir.

Bediüzzaman Hazretleri “tahdis-i nimet” üzerinde ısrarla durmuştur. Onun geliştirdiği sistemde, Allah’ın icraatini sezmenin gereği bütün vâridleri ilan etme bir esastır.. ve bu esas bize hep şükrü hatırlatmaktadır.

Tefekkür; aklı işlettirerek çiçek çiçek mârifet balı devşirmenin adıdır. Bazen insanın bir saatini, senelerce ibadete denk hâle getiren tefekkür, bu geniş yolun ayrı bir derinliği ve ayrı bir buududur.

Bununla beraber düsturlarda, âzamî ihlâs, âzamî takva ve hikmete râm olarak hareket etme gibi hususlara da yer verilmiş ve bu mevzuda oldukça ciddî tahşidat yapılmıştır.

İster dört hatve (adım)’de anlatılan, isterse üzerinde durulan diğer hususlar, esas itibarıyla bir bütün olarak ele alındığında, bu yolun ne kadar geniş ve ihatalı olduğu gerçeği apaçık ortaya çıkacaktır.