Yirmidördüncü Söz’ün Birinci Dalı bu gerçeği daha değişik bir zaviyeden ele alarak ayrı bir letafetle, duygu ve düşüncelerimize çok enfes mülâhazalar sunar.

Üstad’ın titizlikle üzerinde durduğu konulardan biri de “Sünnet-i seniyye” yörüngeli yaşamaktır. Bütün Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat uleması gibi o da, ısrarla, Peygamber’in yanılmayan, yanıltmayan bir rehber, Sünnet’in de dünya ve ukbâ saadetine ulaştıran biricik yol olduğunu hatırlatır ve bizleri Sünnetle bütünleşmeye çağırır.

Evet, peygamber rehberliğine iktiran etmeyen hayat yolculuğu, daha çok bir girdap etrafında dönmeye benzer ki, zâhiren yüzme ve mesafe alma gibi görünse de, gerçekte bir ölüm çukuruna doğru kaymaktan başka bir şey değildir. “Arkadaş! Vesvese ve evham zulmetleri içinde yürürken, Resûl-i Ekrem’in (sallallâhü aleyhi ve sellem) sünnetlerini birer yıldız, birer lamba vazifesi gördüklerini müşâhede ettim. Her sünnet veya her hadd-i şer’î, o zulmetli dalâlet yollarında bir güneş gibi parlıyordu. O yollarda insan, zerre kadar o sünnetlerden inhiraf etse, şeytanlara mel’ab, evhama merkeb, ehvâl ve korkulara mârez ve dağlar kadar ağır yüklere matıyye olacaktır. Ve keza, o sünnetleri semadan tedellî ve tenezzül eden ipler gibi gördüm ki, onlara temessük eden yükselir ve saadetlere nâil olur, muhalefet edip akla dayananlar ise, uzun kulelerle semaya yükselme hamakatinde bulunan Firavun gibi bir Firavun olur.” Bu konu da Nur Külliyatı’nda sık sık hatırlatılır.. ve bilhassa, Onbirinci Lem’a’nın Üçüncü Nüktesi bu mevzua tahsis edilerek, sünnet yolunun Allah yolu olduğu vurgulanır.