imamları tashih ettikleri ve hadisin kaynağına ulaştıkları için, ilmî olarak bir kanaat verir. Bunun pek çok misalinden birkaçını zikredeceğiz.

Birinci Misal: Mağrip’in büyük âlimi Kadı Iyâz Şifâ-yı Şerîf’inde, yüce bir silsile ve çeşitli rivayetlerle, Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam)hizmetkârı,³²² bir kumandanı,³²³ Hazreti Ömer zamanında İslam ordusunun başkumandanı,³²⁴ İran’ın fatihi³²⁵ ve cennetle müjdelenen on sahabiden³²⁶ biri olan Hazreti Sa’d İbni Ebî Vakkas’tan naklediyor:

Uhud Savaşı’nda ben Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) yanındaydım. O gün yayı kırılıncaya kadar kâfirlere ok attı. Sonra okları bana veriyor, “At!” diyordu. “Nasl”sız, yani uçmasına yardım eden kanatları olmayan okları veriyor ve “At!” diye emrediyordu. Ben de atıyordum, oklar kanatlı olanlar gibi uçuyor, kâfirlerin bedenine saplanıyordu.³²⁷

Yine savaşta, Katâde İbni Numan’ın gözüne bir ok isabet etti, gözünü çıkardı, gözbebeği yüzüne indi. Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) mübarek, şifalı eliyle onun gözünü alıp yuvasına yerleştirdi. O göz Katâde’nin en güzel gözü olarak, hiçbir şey olmamış gibi şifa buldu.³²⁸ Bu hadise çok meşhurdur. Hatta Katâde’nin bir torunu, Ömer İbni Abdilaziz’in yanına geldiği zaman kendini şöyle tarif etmiş: “Ben öyle bir zâtın torunuyum ki, Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) onun çıkmış gözünü yerine koydu, birden şifa buldu. En güzel göz o oldu.” Bunu Hazreti Ömer bin Abdilaziz’e nazım şeklinde³²⁹ söylemiş, kendini öyle tanıtmış.³³⁰