Dokuzuncu Mektup

بِاسْمِه۪ سُبْحَانَهُ¹، وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِه۪²

Yine o hâlis talebesine gönderdiği mektubun bir parçasıdır.

İkinci Olarak

Kur’an nurlarını yaymaktaki başarın, gayretin ve şevkin, Cenâb-ı Hakk’ın bir ikramıdır, belki Kur’an’ın bir kerametidir, Rabbanî bir inayettir. Sizi tebrik ediyorum. Keramet, ikram ve inayet bahsinin geçmesi münasebetiyle, keramet ile ikramın bir farkını söyleyeceğim. Şöyle ki:

Kerametin ortaya konulması, mecburiyet olmadıkça, zararlıdır. İkramın ifade edilmesi ise tahdis-i nimet, yani nimete karşı bir şükürdür. Eğer keramet ile şereflenen bir şahıs, bilerek harika bir işe mazhar olursa, o haldeyken nefs-i emmaresini öldüremezse kendine güvenmesi, nefsine ve keşfine itimat etmesi ve gurura düşmesi bakımından bu, istidrac³ olabilir. Fakat eğer insan bilmeden harika bir şeye mazhar olursa, onu anladıktan sonra nefsine değil, Rabbine itimadı artar ve “Beni benden daha iyi terbiye eden bir Hafîz’im var.” der, tevekkülünü kuvvetlendirir. Mesela birinin kalbinde bir soru varken, Cenâb-ı Hak kendisini konuşturuyor gibi o soruya uygun bir cevap verir, sonra bunun keramet olduğunu anlar. Bu kısım, tehlikesiz keramettir;