tek bir söz olduğu halde onların her birinin kulağına gitmesi gibi, o bir avuç toprak da her bir kâfirin gözüne gitti. Hepsi kendi gözüyle meşgul oldu, hücumdayken birden kaçtılar.³⁰⁵

Hem başta İmam Müslim olmak üzere hadis âlimleri naklediyor ki: Huneyn Savaşı’nda –Bedir’deki gibi– kâfirler şiddetle hücum ederken, Resûl-u Ekrem yine شَاهَتِ الْوُجُوهُ diyerek bir avuç toprak attı, شَاهَتِ الْوُجُوهُ sözü her birinin kulağına girdiği gibi, Allah’ın izniyle her birinin yüzüne bir avuç toprak gitti, gözleriyle meşgul olup kaçtılar.³⁰⁶

İşte Bedir ve Huneyn’deki şu harika hadise, basit sebeplerin ve insan kudretinin üstünde olduğundan, Kur’an-ı Mucizü’l-Beyan ³⁰⁷وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ رَمٰى buyurur. Yani o hadise, insan kudretini aşar. Beşerî bir kuvvetle değil, fevkalâde bir surette Cenâb-ı Hakk’ın kudretiyle olmuştur.

İkinci Misal: Başta Buhârî ve Müslim, sahih kitaplar haber veriyor: Hayber Savaşı’nda bir Yahudi kadın bir keçiyi pişirip kebap yapmış, içine gayet tesirli bir zehir katarak Resûl-u Ekrem’e (aleyhissalâtü vesselam) göndermiş. Sahabiler yemeye başlamışlar. Allah Resûlü birden buyurmuş ki: اِرْفَعُوا أَيْدِيَكُمْ إِنَّهَا أَخْبَرَتْنِي أَنَّهَا مَسْمُومَةٌ Yani, “Pişirilen keçi bana, ‘Ben zehirliyim’ diye haber veriyor.” Herkes yemekten elini çekmiş. Fakat o şiddetli zehrin tesiriyle Bişr İbnü’l-Berâ’ aldığı bir tek lokmadan vefat etmiş. Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam), Zeyneb ismindeki o kadını çağırmış, “Neden böyle yaptın?” diye sormuş. Uğursuz kadın demiş ki: “Eğer peygambersen sana zarar vermeyecekti. Peygamber değil, padişahsan insanları senden kurtarmak için yaptım.”³⁰⁸ Bazı rivayetlerde Resûl-u Ekrem onu öldürtmemiş,³⁰⁹ bazı rivayetlerde öldürtmüş.³¹⁰ Tahkik ehli zâtlar der ki, kendisi öldürtmemiş fakat kadın Bişr’in varislerine verilmiş, onlar öldürmüş.³¹¹