İbni Abbas,²⁵¹ Hazreti Sehl İbni Sa’d,²⁵² Hazreti Ebû Saidi’l-Hudrî,²⁵³ Hazreti Übey İbnü’l-Kâ’b,²⁵⁴ Hazreti Büreyde,²⁵⁵ Hazreti Ümmü’lmüminîn Ümmü Seleme²⁵⁶ gibi sahabilerin her biri bir rivayetin başında, aynı mucizeyi ümmete bildirmişler. Başta Buhârî ve Müslim olmak üzere, sahih kitaplar, o tevatür derecesindeki büyük mucizeyi gelecek asırlara rivayet kanallarıyla haber vermiş.

İşte Hazreti Câbir, rivayetinde diyor ki, Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) Mescid-i Şerif’te hutbeyi جِذْعُ النَّخْلِ denilen kuru direğe dayanıp okurdu. Minber-i şerif yapıldıktan sonra minbere geçtiği vakit direk buna tahammül edemedi ve hamile deve gibi ses çıkarıp inleyerek ağladı.²⁵⁷ Hazreti Enes, rivayetinde diyor ki, camus gibi ağladı, mescidi titretti.²⁵⁸ Sehl İbni Sa’d şöyle diyor: Direğin ağlaması üzerine cemaatin ağlaması çoğaldı.²⁵⁹ Hazreti Übey İbnü’l-Kâ’b ise diyor ki: Direk öyle ağladı ki, ortadan yarıldı.²⁶⁰

Diğer bir rivayette Resûl-u Ekrem (aleyhissalâtü vesselam) şöyle buyuruyor: إِنَّ هٰذَا بَكٰى لِمَا فَقَدَ مِنَ الذِّكْرِ Yani, “Onun ağlaması, yanında okunan hutbedeki ilahî zikirden ayrıldığı içindir.”²⁶¹

Bir başka rivayette ise ferman etmiş ki: لَوْ لَمْ أَلْتَزِمْهُ لَمْ يَزَلْ هٰكَذَا إِلٰى يَوْمِ الْقِيَامَةِ تَحَزُّنًا عَلٰى رَسُولِ اللّٰهِ Yani, “Ben onu kucaklayıp teselli vermeseydim, Allah Resûlü’nden ayrıldığı için kıyamete kadar ağlaması böyle devam edecekti.”²⁶²