Muhterem Müslümanlar!Evet, bu hâdiseyi siz şer zannetseniz de şer değildir. Bunun içinde yalnızca hayır vardır. Sonuç itibariyle münafık ortaya çıkmıştır. Karakteri zayıf Müslüman ortaya çıkmıştır. Bir daha böyle bir vartaya düşmeyecektir o Müslüman. Kendine çekidüzen verecektir. Uluorta herkes hakkında uygunsuz isnatta bulunmayacaktır. İşte bu türlü hayırlar vardır. Cenab-ı Hak, bu hayırları netice versin diye o büyük aileyi böyle bir imtihana tâbi tutmuştur. “Âyet nâzil olup da Resûl-i Ekrem’in yüzüne bir beşaşet, bir sevinç gelince anam bana döndü, ‘Haydi kalk Resûl-i Ekrem’in yanına git.’ dedi. Ben, ‘Kimseye de gitmem. Ben Allah’a minnettarım. Zira benim iffetimi Allah anlattı.’ dedim.”Âişe gidecekti ama bir kere gönlü kırılmıştı. İstemişti ki Resûl-i Ekrem hâdiseleri açsın. Söylenen bu dedikodulara kulağını tıkasın. Yani realiteyi inkâr etsin. Yani kol gezen fitneyi görmesin. Ama buna imkân yoktu. Hazreti Âişe iffetinden emin idi, Resûl-i Ekrem de emin idi. Resûl-i Ekrem, sadece iffetine atılan çamur karşısında hassasiyet gösteriyordu. Hazreti Âişe hassasiyet gösteriyordu. Âişe’nin annesi hassasiyet gösteriyordu. Babası hassasiyet gösteriyordu. Çünkü evde iffet ruhu hâkimdi.Siz, kızlarınıza ve oğullarınıza bu şuuru verdiğiniz zaman onlar da aynı hassasiyetle yaşayacaklar, kendilerine bir çamur atılmaması için adımlarını dikkatlice atacaklar, arkadaşlarını ona göre seçecekler, ona göre gidecek, ona göre geleceklerdir. Bizi ilgilendiren, meselenin ağırlığını teşkil eden nokta da işte burasıdır. Ahlâk şuurunun, iffet anlayışının, namus düşüncesinin evlerimize hâkim olması; aile fertlerinin, namustan, iffetten birer âbide hâline gelmesi, atılacak bir çamur karşısında ölümü cana minnet bilmeleridir. O zaman aileler kendi kendine düzelecek, ırzını namusunu korumuş insanların teşkil ettiği aileler hâline gelecektir. Böyle