27. Sırat-ı Müstakim Üzere Yaşamak

27. Sırat-ı Müstakim Üzere Yaşamak

َوَ عِ بَادُ الرَّحْ مٰ نِ الَّذ۪ ينَ يَمْ شُ ونَ عَلَى ااْلْ َرْضِ هَوْ ناً وَ اِذَا خَاطَـبَهُمُ الْجَاهِلُون

قَالُوا سَ اَلَ ماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ يَب۪يتُونَ لِرَبِّهِمْ سُ جَّداً وَ قِيَاماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ يَـقُولُونَ

۝ اِنَّهَا سَ آءَتْ مُسْ تَـقَرّاً

قاِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَاماً

قرَبَّـنَا اصْ رِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ

وَ مُقَاماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ اِذَٓا اَنْـفَقُوا لَمْ يُسْ رِفُوا وَ لَمْ يَـقْتُـرُوا وَ كَانَ بَـيْنَ ذٰلِكَ

قَوَ اماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ ااَلَ يَدْ عُونَ مَعَ اهللِ اِلٰهاً اٰخَرَ وَ ااَلَ يَـقْتُلُونَ النَّـفْسَ الَّت۪ى

حَرَّمَ اهللُ اِااَّلَّ بِالْحَقِّ وَ ااَلَ يَـزْ نُونَۚ وَ مَنْ يَـفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَاماًۙ ۝ يُضَ اعَفْ

۝ اِااَّلَّ مَنْ تَابَ وَ اٰمَنَ وَ عَمِلَ

قلَهُ الْعَذَابُ يَوْ مَ الْقِيٰمَةِ وَ يَخْ لُدْ ف۪يه۪ مُهَاناً

وَ كَانَ اهللُ غَفُوراً رَح۪ يماً

عَمَاالً صَ الِحاً فَاُوٓلٰئِكَ يُـبَدِّ لُ اهللُ سَ يِّــٔاَتِهِمْ حَسَ نَاتٍ ط

“Rahman’ın has kulları o kimselerdir ki onlar yeryüzünde tevazu ile yürürler. Cahiller kendilerine laf atarsa “Selametle!” derler. Geceyi Rablerine secde ve kıyam ile ibadetle geçirirler. “Ey Ulu Rabbimiz, derler, cehennem azabını bizden uzaklaştır. Zira onun azabı tahammülü zor, ömür tüketen bir dert-

مد