16. Bölüm

15. İffet Duygusu

قَـدْ اَفْلَحَ الْمُؤْ مِنُونَۙ ۝ اَلَّذ۪ ينَ هُمْ ف۪ى صَ اَلَ تِهِمْ خَاشِ عُونَۙ ۝

وَ الَّذ۪ ينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُ ونَۙ ۝ وَ الَّذ۪ ينَ هُمْ لِلزَّكٰوةِ فَاعِ لُونَۙ

۝ وَ الَّذ۪ ينَ هُمْ لِفُرُوجِ هِمْ حَافِظُونَۙ ۝ اِااَّلَّ عَلٰىٓ اَزْوَ اجِ هِمْ اَوْ مَا

مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوم۪ ينَ ۚ ۝ فَمَنِ ابْتَغٰى وَ رَٓاءَ ذٰلِكَ

فَاُوٓلٰئِكَ هُمُ الْعَادُونَۚ ۝ وَ الَّذ۪ ينَ هُمْ ااِلِ َمَانَاتِهِمْ وَ عَهْدِ هِمْ رَاعُونَ

“Muhakkak ki müminler, mutluluk ve başarıya erdiler. Onlar namazlarında tam bir saygı ve tevazu içindedirler. Onlar boş şeylerden uzak dururlar. Onlar zekâtı ifa eder (kendilerini maddeten ve manen arındırırlar). Onlar mahrem yerlerini günahlardan korurlar. Yalnız eşleri ve cariyeleri hariçtir. Çünkü bunu yapanlar ayıplanmazlar. Ama bu sınırın ötesine geçme peşinde olanlar, işte onlardır haddi aşanlar. O müminler üzerlerindeki emanetleri gözetirler, verdikleri sözleri tam tamına tutarlar.” (Mü’minûn Sûresi, 23/1-8)Muhterem Müslümanlar!