24. Ahlâk-ı Âliye

24. Ahlâk-ı Âliye

َوَ عِ بَادُ الرَّحْ مٰ نِ الَّذ۪ ينَ يَمْ شُ ونَ عَلَى ااْلْ َرْضِ هَوْ ناً وَ اِذَا خَاطَـبَهُمُ الْجَاهِلُونقَالُوا سَ اَلَ ماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ يَب۪يتُونَ لِرَبِّهِمْ سُ جَّداً وَ قِيَاماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ يَـقُولُونَ

۝ اِنَّهَا سَ آءَتْ مُسْ تَـقَرّاً

قاِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَاماً

قرَبَّـنَا اصْ رِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَوَ مُقَاماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ اِذَٓا اَنْـفَقُوا لَمْ يُسْ رِفُوا وَ لَمْ يَـقْتُـرُوا وَ كَانَ بَـيْنَ ذٰلِكَ قَوَ اماً ۝ وَ الَّذ۪ ينَ ااَلَ يَدْ عُونَ مَعَ اهللِ اِلٰهاً اٰخَرَ وَ ااَلَ يَـقْتُلُونَ النَّـفْسَ الَّت۪ى حَرَّمَ اهللُ اِااَّلَّ بِالْحَقِّ وَ ااَلَ يَـزْ نُونَۚ وَ مَنْ يَـفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَاماًۙ ۝ يُضَ اعَفْ لَهُ

۝ اِااَّلَّ مَنْ تَابَ وَ اٰمَنَ وَ عَمِلَ عَمَاالً

قالْعَذَابُ يَوْ مَ الْقِيٰمَةِ وَ يَخْ لُدْ ف۪يه۪ مُهَاناً

وَ كَانَ اهللُ غَفُوراً رَح۪ يماً

صَ الِحاً فَاُوٓلٰئِكَ يُـبَدِّ لُ اهللُ سَ يِّــٔاَتِهِمْ حَسَ نَاتٍ ط

“Rahman’ın has kulları o kimselerdir ki onlar yerde tevazu ile yürürler. Cahiller kendilerine laf atarsa “Selâmetle!” derler. Geceyi Rab’lerine secde ve kıyam ederek ibadetle geçirirler. Ey Ulu Rabbimiz, derler, cehennem azabını bizden uzaklaştır. Zira onun azabı tahammülü zor, ömür tüketen bir derttir. Ne kötü bir varış yeri ne fena bir yerleşim yeridir orası! Rahman’ın o has kulları, harcamalarında ne israf eder ne de eli sıkı davra-

مد