Medine ehline kim ede tâzimKıyamette yeri tahte’l-livâ’dır.

Medine ehline veren hediyeUlu devletlere erse revadır.

Medine ehline cevr eyleyenlerSaadet bulmaz, onlar eşkıyadır.

Medine ehlinin ayağı tozuBu Kuddusî gözüne tûtiyâdır.Evet, tozunu toprağını alayım, yüzüme gözüme süreyim, öpeyim, koklayayım, bundan daha tatlı bir koku yoktur diyeyim. Yunus, bütün Anadolu’nun, bütün Hazreti Muhammed âşıklarının, dertlilerinin hissiyatına tercüman olma havası içinde:

Arayı arayı bulsam iziniİzinin tozuna sürsem yüzümüHak nasip eylese görsem yüzünüYa Muhammed canım arzular Seni! der, gerçek mü’minin aşk ve heyecanını ifade etmeye çalışır.

Her yıl hacılar oraya gider, yüzlerini gözlerini sürerler. Geride kalanlar da gidememenin inkisarını içlerinde hissederler. Niceleri vardır ki bu huzurla müşerref olur, doğrudan doğruya iltifat görür, selam verir selam alır, oturur da orada sohbet ederler. Niceleri, bu âli meclis içine girer de,

ْ“ هُمُ الْجُلَسَ اءُ الَ يَشْ قَى بِهِمْ جَلِيسُ هُمOnlarla oturup kalkan bed-

baht olmaz.” semavi sofrasından nasiplenir, dua dua yakarışa geçerler: “Resûl-i Ekrem’le konuşan, O’nunla hemdem olup sohbet edenler arasında bulunduk yâ Rabbi, O’na selam verip alanlar arasında bulunduk yâ Rabbi, bizi elimiz eteğimiz boş olarak geriye döndürme, etekleri mücevherlerle dolu olanlarla beraber bizi de haşr u neşr eyle yâ Rabbi!”