Tarihimizi bilmek zorundayız. Hususiyle de Osmanlı’yı bilmek, anlamak zorundayız. En azından tarihten ders almak için ecdadımızı öğrenmek zorundayız. Bu gerçekleri dile getirmek bizler için sadece bir vazife ve mükellefiyettir. Bunun ırkçılıkla da hiçbir ilgisi ve alâkası yoktur.

Eksiklik

İslâm’a hizmet etmiş nice büyük insanlar var ki, tarihî malumat olarak haklarında çok az şey biliyoruz. Bana göre bu büyük bir eksikliktir. Meselâ, bir Ömer b. Abdülaziz’i ele alalım. Bu zat, şu anda memleketimiz gibi yirmi ülkeyi idare eden büyük bir idareci olmasına rağmen, onun hakkındaki malumatımız sadece bazı nakillerle sınırlıdır. Hâlbuki o bir dehadır. Ve kanaatimce Akkad’ın, dâhiler arasında onu saymayışı bir yanılgı ve bir zühuldür. İki seneye elli senelik icraat sığdıran insandır Ömer b. Abdülaziz. Zannederim Batı öyle birisini tanımış olsaydı, hakkında ciltlerle eser yazardı. Ne var ki bizde küçük bazı çalışmaların dışında bu büyük insanı anlatan kaynak eser yoktur.

Abbasi döneminde yaşayan ve o döneme imza atan Mehdi ve Hâdi gibi büyükler mutlaka bilinmeli, tanınmalı ve hayat hikâyeleriyle öğrenilmelidir. Alparslan, Melikşah ve emsali Selçuklu hükümdarlarını gerektiği gibi tanımamak tarihî malumat adına büyük bir boşluktur. Selahaddin-i Eyyubî, İslâm adına büyük bir vefa âbidesidir. Neslimiz mutlaka onu da tanımalıdır. Onu yetiştiren Nureddin Zengi gönüllerde taht kurması gereken büyük bir şahsiyettir. Fakat gel gör ki, bunlar hakkında ciddî ve doyurucu eserler bulmak oldukça zordur. Sözümün başında da söylediğim gibi bu büyük bir eksikliktir ve mutlaka erbabınca telafi edilmelidir.