Bütün dinsizlerin atalarımıza sövdüğü bir yerde onları savunmak bir kadirşinaslık ifadesi değil midir? Dinsizler bunu sözde “Objektif değerlendirme”(!) hesabına yapıyorlar, ya biz? Yoksa Keçecizâde’nin ifadesiyle, “Dıştan onlar, içten de biz.” mi?

Şunu da bilmek lâzım ki, Osmanlılar Hulefâ-i Râşidîn gibi ülkeyi idare etmediler. Kanuni’den sonra nefsanîlik biraz daha ağır bastı. Ama onların hepsi de namaz kılıyordu ve hayatları büyük ölçüde Müslümancaydı ve bugün alkış tutulan bir kısım kimselerden daha dindar insanlardı. Aynı zamanda böyle düşünmek ırkçılık da değildir. Rica ederim, İslâm tarihinde bu millet kadar İslâm’a hizmet etmiş, hizmete gönül vermiş kaç tane millet vardır? Binaenaleyh “Osmanlı ‘her şey’ değildir ama ‘hiçbir şey de değildir” demek de bir nankörlük ve alçaklıktır. Ve bunlara “el-insaf!” demek hakkımızdır.

Ahir Zamanda İstanbul’un Fethi

Ahir zaman hadislerinde İstanbul’un fethi ile Deccal’ın çıkması arasında bir haftalık süre olduğu ifade ediliyor. Bu fethi, o zaman İstanbul kimin elinde ise onlardan istirdat etme şeklinde anlamalı. Dahilden piyonların elinde ise onlardan, Bizanslıların elinde ise onlardan. Yoksa top tüfek ile Çandarlılarla, Zağanoslarla, Fatihlerle yeniden bir İstanbul fethi söz konusu değildir.