Ömer, acaba yerine kimi tavsiye edecek diye bekleyenlerin endişeli bakışlarına bir nazar atacak ve “Süheyb’e söyleyin benim yerime namaz kıldırsın.” diyecektir. Hazreti Ömer’in, o yaralı aslanın hastalığı esnasında sahabe-i kiram cemaatine namaz kıldıran Süheyb b. Sinan’dır.O, faziletin bu denli zirvesine ulaşmıştı… İçte derinleşmişti… Şekil insanı değildi; gönül insanı, aşk insanı, heyecan insanıydı. Muhterem Cemaat!Müslümanlık bir gönül işidir. Şekil, o gönül heyecanının ifadesi olduğu nispette makbuldür, yoksa öbür türlüsüne itikadî münafıklık veya amelî münafıklık denir. Allah, günümüz Müslümanlarına da bu şuuru, bu anlayışı ve bu basireti ihsan eylesin. Şeklen Müslüman görünen bizleri; saçımızla, sakalımızla, tesbihimizle kendimizi layık gördüğümüz İslamî dairede işin kemaline erdirsin, taklitçilikten kurtarsın inşâllahu Teâlâ. Âmîn.

20 Ocak 1978, Merkez Camii, Bornova-İzmir