Aslında insan, bunun böyle olduğunu düşünerek bulamasa bile, Kur’ân’ın talimi gereği her şeyi Allah’tan bilmek zorunda. Allah (celle celâluhu), “Sana gelen her iyilik Allah’tandır, sana gelen her kötülük de kendi (işlediğin günahlar yüzü) ndendir.”¹⁰ buyuruyor. Üstad da Kader Risalesi’nde ısrarla hep bunun üzerinde duruyor.

Evet, güzellikler O’ndan, fenalıklar bizden; çünkü bütün hayırlar, güzellikler ve insanı Cennet’e götürecek şeyler mekârihle kuşatıldığı için, nefis hiçbir zaman bunları istemez. Diğer taraftan Cehennem’in muhat olduğu şeyler, yani şehvet, yalan, kin, menfaat... vs. kuvve-i cazibesi ile insanı yanına çeker. Yani insanın çevresi her zaman Cennet’e engelleyici, Cehennem’e çekici faktörlerle çevrilidir. İşte bunca karmakarışık şeyler arasından insanın sıyrılması, hayra muvaffak olması ve neticede de bunu kendinden bilmesi bütün bütün insafsızlık ve Allah’ın engin lütuf, ihsan ve inayetini görmemek demektir ki, bunun adına en hafif şekliyle nankörlük denir.

Hâsılı, mazhar olduğumuz lütuf, ihsan ve inayetleri önce hissetmek, hissettiğimiz ölçüde içten şükürle mukabelede bulunmak ve bütün bunları Allah’tan bilmek, kulluk şuuru ile dopdolu olan bir insanın vasıfları olsa gerek…