Evet, Allah Resûlü, birdenbire kaybolan ışık karşısında ve nübüvvetin ilk kıvılcımlarının tutuşmaya başladığı bir dönemde hemen kesilmesinin şokuyla böyle düşünebilirdi.. bizim bakış açımız yönüyle değil, O’nun kendi hassasiyeti cihetiyle, böyle düşünmesi normaldi ve bu düşüncenin O’nda sıkıntı ve ızdırap meydana getirmesi de gayet makuldü. Diğer taraftan Ebû Leheb’in karısının şirretçe hâdisenin üzerine gitmesi ve her gördüğü yerde Efendimiz’le (sallallâhu aleyhi ve sellem) istihza ederek “Artık şeytanın gelmiyor mu?” demesi de O’nu ciddî şekilde rencide ediyordu.

İşte bu mânâda dağlara çıktı, insanlardan ayrıldı ve kendini bütünüyle tefekküre verdi. İşin dış yüzü itibarıyla O’nun davranışlarına bakan ve bu davranışları Efendimiz’deki (sallallâhu aleyhi ve sellem) irade gücünü nazara almadan değerlendiren bir insan, “Acaba bu insan intihar mı edecek?” diyebilir ve O’nun yağmur yüklü bulutlara benzer hüznünü böyle tevil edebilirdi. Ama bu tevil, kat’iyen Efendimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) içinde bulunduğu ruh hâlini doğru olarak yansıtmamaktadır. Ve O’nu kendi büyüklüğüyle aksettirmekten uzaktır.

Burada, Efendimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) insanların hidayeti mevzuundaki “hırs”ını da –ki Kur’ân O’nun durumunu bu kelime ile ifade ediyor– düşünecek olursak O’nun davranışlarında kendi ruh yapısına göre daima böyle bir heyecanın mevcut olduğunu görürüz. Bu, insanlık adına kendini tüketme çizgisine gelmiş asil bir ruhun davranışlarındaki derinliktir. Bu hâli yakalayamamış insanların O’nu anlaması da mümkün değildir.

Kur’ân yer yer O’nun bu hassasiyetini ta’dil eder. Kullanılan malzemeler farklı olmakla beraber, “Onlar, bu Kur’ân’a iman etmiyorlar diye sen kendini helâk mı edeceksin?”⁹ mealiyle vereceğimiz birkaç âyet vardır.