Din Nasihattir

Bu bir bakıma “Hac, Arafat’ta vakfedir.” hadis-i şerifi gibidir. Yani, nasıl vakfesiz hac olmuyorsa, nasihatsiz da din olmaz demektir.

İslâm’da müeyyidat denilen “cihad”, “emr-i bi’l-mâruf nehy-i ani’l-münker”, İslâm’ın koruyucu zırhı ve surları hükmündedir. Bunlar yapılmadığı zaman, İslâm binasının er veya geç yıkılması mukadderdir. İşte, nasihat, her yönüyle bu surların tamamını ifade etmektedir denebilir.

Nasıl, ihlâsı kazanmak ve korumak için Üstad, en az on beş günde bir İhlâs Risaleleri’nin okunmasını tavsiye ediyor; öyle de ferdî ve içtimaî planda dinin yaşanıp yaşatılması için de nasihate ihtiyaç olduğu bir gerçektir. İnsan için en kestirme ve mânâlı tarif “İnsan, aldanan bir varlıktır.” tarifidir zannediyorum. İnsan, sürekli kaymalar “sath-ı maili”nde yaşar. Öyle ki dün, İslâm adına en mükemmeli yakalayarak yaşananın, bugüne –biraz olsa da– yine de çok faydası yoktur.

Evet, dün mârifet adına bir ufku yakalamış olabilirsiniz; “Bir adım daha atsaydım, O’na ulaşacaktım.” diyecek ölçüde O’na yaklaşmış sayılabilirsiniz. Fakat bu ufkun, bugüne ait pek fazla faydası olmasa gerek. Öyleyse her gün O’nun yolunda yeni bir gayret, yeni bir ceht gereklidir ki, kendimizi koruyabilelim. Evet, eğer insan, meselâ bir mecliste yapılan ikazları üzerine almıyor, söylenenleri kendine söyleniyor gibi algılayıp da, “Benim hiç mârifetullah ve muhabbetullaha kabiliyetim yok mu?” diye kendini yerden yere vurma heyecanını duymuyor.. ve meselâ, konuşanın ağzından “o münadî” çıkacağı sırada, daha “müna” kelimesi çıkar çıkmaz bu yine (münafık) diyerek “benden bahsedecek” diye ürpermiyorsa, o insanın kalbi ölü sayılır.. dolayısıyla da bu tür kalblerin ölmemesi için devamlı nasihate ihtiyaç vardır.