Vaadinde durmamak adına yukarıda söylediğimiz hususlar, “hulfü’l-vaad”in minimumu sayılır. Şimdi, bu minimum noktadan alıp işi kademe kademe daha ileri safhalara götürebiliriz ki, bunların hepsi birer hulfü’l-vaaddir ve münafık alâmetlerindendir.

Üçüncüsü: Emanete ihanet eder.

Bu meseleyi, sadece kendisine tevdi edilen bir maddeyi koruyamama veya ona kasıtlı ihanette bulunma şeklinde anlama eksik olur. İnsana tevdi edilen her şey, her sorumluluk bir yönüyle, korunması gerekli olan emanetlerdir. Onun için de insan düşünüp taşınıp götüremeyeceği yükü, ta baştan kabul etmemelidir. Zaten Efendimiz de emanetin korunamayışını bir kıyamet alâmeti olarak saymaktadır. Demek ki dünya nizamıyla emanetin korunması birbiriyle çok yakından alâkalı şeyler.

Bir başka yerde emanetin korunamaması, yine Efendimiz’in dilinde işin ehil olmayana verilmesi şeklinde de yorumlanır ki, bu da hıyanet çeşitlerindendir ve dolayısıyla da nifak alâmetlerinden sayılmıştır.

Bir başka hadiste Efendimiz nifak alâmetine bir dördüncüsünü de ekler. O da fücurdur. Fücur, sorumsuzca her türlü günaha inhimak demektir.

İşte bu üç veya dört alâmetten her biri, nifaka ait bir alâmet ve işaret kabul edilmiştir. Durum böyle olunca, bir insan, İslâm’a ait yapılması gerekenlerin bütününü yapsa da, kendisinde bu alâmetlerden biri bulunduğu takdirde, o insanın nifakla bir bağlantısı var demektir.. ve meseleyi hafife ircâ etmek de imkânsızdır. Üstad Bediüzzaman’ın da dediği gibi “Her günahtan küfre giden bir yol vardır.” Eğer işlenen günahın hemen ardından tevbeye devam edilmez ise kalb kararır, ruh kasvete bürünür. Bu durum devam etmesi hâlinde ise kalbe mühür vurulması kaçınılmaz olur. İşte insan, her nifak alâmetini böyle düşünmeli ve onun küfre giden bir yol olabileceği endişesi içinde bulunmalıdır.