Kimisi de Hazreti Muhammed’e (sallallâhu aleyhi ve sellem), O’nun içinde bulunduğu merkezden daha yakındır, onun istifadesi de o nispette olur. Efendimiz’e Allah’tan bir şey gelsin de Hazreti Ebû Bekir, Hazreti Ömer onu özümseyip ondan istifade edememiş olsun… Böyle bir şey gösterilemez. Bu yönüyle bu zatlar, Efendimiz’e O’nun akrabalarından daha yakındır. O’nun etrafındaki daire genişledikçe ve insanlar O’ndan uzak kaldıkça, onların istifadeleri de o nispette azalmıştır. Bu uzaklık ve yakınlık, zaman veya mekân ile alâkalı değil, gönlün Allah’ın Resûlü’yle beraber olması, kafanın O’nun yolunda bulunması, bütün letâifin kendini O’nun yoluna vermesiyle alâkalıdır. Öyle ki O’nun yanı başında olsa, hatta evinde onu büyütse onu kucağına alsa bile hakkında kendisini lanetleyecek, cehennemle kendisini müjdeleyecek âyetlerin geleceği kâfirler de bulunabilir.Allah’ın Resûlü şöyle buyurur: “Hayatım da sizin için hayırlıdır... vefatım da sizin için hayırlıdır.”⁸² Ben âlemlere rahmetim. Cibril-i Emin, Efendimiz’in yanı başında bulunmaktadır. Peygamberimiz, kendilerine sorarlar: “Allah, benim için, ‘Sen âlemlere rahmetsin.’ buyuruyor. Beni âlemlere rahmet için gönderen Hazreti Allah, bu rahmetten sana da istifade ettirdi mi? Sana da bu rahmetten bir şey isabet etti mi?” Cibril şöyle cevap verir: “Evet, yâ Resûlallah! Sen âlemlere rahmetsin ve Sen olmasaydın ben de akıbetimden korkuyor olacaktım. Fakat şimdi artık eminim, çünkü Allah benim için şöyle dedi:

ٍاِنَّهُ لَقَوْ لُ رَسُ ولٍ كَر۪ يمٍ ۙ ۝ ذ۪ ى قُوَّةٍ عِ نْدَ ذِى الْعَرْ شِ مَك۪ينٍ ۙ ۝ مُطَاعٍ ثَمَّ اَم۪ ين

(Tekvîr Sûresi, 81/19-21)