Necip Fazıl kendi yeterliliğine inanmış bir insandı. Bazıları bunu psikiyatrik bir mevzu olarak değerlendirmek istese ve bir boşluk olarak görse de Üstad kendi yeterliliğine inanmıştı. Bazı insanlar vardır ki, çok şey keşfetmenin, çok şeye vâkıf olmanın yanıbaşında kendilerini de keşfetmişlerdir. Necip Fazıl merhum bunlardan biriydi. Evet, o, kendinin şuurunda ve idrakindeydi. O bazen takdir edilecek şeyler ortaya koyduğunda, takdir etmeyen insanları kadirnâşinas bulduğu da olurdu. Bu, –hâşâ– onun riya’ya, süm’a’ya, ucb’a açık bir insan olduğunu göstermez. Meselâ, Kırklareli’nde “Hâlimiz, Yolumuz, Çaremiz.” isimli bir konferans vermişti. Onun çok yakınlarından sayılan, ismini veremeyeceğim bir arkadaş, konferanstan sonra “Üstadım, bugün çok pasiftiniz!” dedi. Üstad birden âdeta bir siren gibi ses verdi. “Hayır, ben pasif değildim. Bu adamlarda iş yok!” Aslında Üstad doğru söylüyordu. Bazı beldeler o dönemde Necip Fazıl’ı anlayacak seviyede değildi.

Necip Fazıl, Nur talebesi olmamakla beraber, Nur talebeleri kadar ve hususî planda bazı Nur talebelerinden daha fazla din-i mübin-i İslâm’a hizmet etmiştir. Sadece o mu? Hayır. Büyük Doğu’nun yanıbaşında Sırat-ı Müstakîm’i, Sebilürreşad’ı, Hür Adam’ı çıkaran kimseler de o kadar hizmet etmişlerdir.

Evet, Allah’a inanarak O’nun dinine hizmet çok önemlidir. Amellerimizde kusur olabilir. Biz, Allah’ın rahmetinin gazabına sebkat ettiğine inanan insanlar olarak, kusurlu amellerinin affını talep eder ve onların hepsini rahmetle anarız.