Bu bizim anladığımızdan değil, anlayanlardan naklettiğimizdendir. Biz de kendi müşâhedelerimizle baş başa kalsaydık aynı hatayı işleyebilirdik.

Ledünniyata ait mevzular ciddî bir tecrübe sahasıdır. Bizim mesleğimiz herkesi kabullenme mesleğidir. Onun için Muhyiddin Arabî ve İmam Rabbânî gibi büyük zatları tenkit etmek ve onların kritiğini yapmak bize düşmez.

Bir Anekdot ve Biz

Pascal, bir vecd ve aşk insanıdır. Fakat bizim kadar tali’li değildir. Bir mütefekkirimizin dediği gibi o, “Son anda vapuru kaçırmıştır.” Evet, Hz. Muhammed (sallallâhu aleyhi ve sellem) limanına kadar yanaşmış, ancak kendini o nurdan kucağa atamamıştır. Bu ayrı bir mevzu. Benim üzerinde durmak istediğim ise, tamamen bize ait bir meseleye, onun başından geçen bir hâdiseyi tavzih unsuru olarak kullanmaktan ibaret.

Kendisi anlatıyor: Bir faytonun içinde Ren nehrine doğru gidiyordum. Atlar birden gemi azıya aldılar. Kurtulmam mümkün görünmüyor. Nehrin içine yuvarlanmam âdeta mukadderdi. Birden beklenmedik bir hâdise oldu. Atlar arabadan koptu, nehire uçtu ve ben sanki iki nuranî el sayesinde, arabamla beraber nehrin kenarında kaldım.

“Attan İnmeyesüz!”

Murad Hüdavendigâr, “Allahım, ordumu muzaffer ve beni de şehit eyle.” diye dua etmiş ve harbe öyle çıkmıştı. Duası kabul edildi: Ordu muzaffer, o da şehit oldu. Bağrından yediği hançerle upuzun yatarken de, etrafındakileri son bir kere daha ikaz etti ve hayata gözlerini yumdu. Son cümlesi “Attan inmeyesüz!” olmuştu...