Esasen, her haram kapımızı çaldığında, bize ait davranış şekli de işte böyle olmalıdır. Zaten, her haramın zehirli bal olduğu da bilinen gerçeklerden değil mi? İnsan, geçici ve süflî zevkleri ebedî ve ulvî Cennet zevkine tercih etmemeli...

Hindistan’a Sahabe Gitmiş mi?

Hindistan’a sahabenin gitmemesi düşünülemez. Çünkü Hindistan Muaviye’nin oğlu Yezid zamanında, Yezid’in yeğeni Muhammed b. Kasım tarafından Hicri 94 yılında fethedilmiştir. Bu ordunun içinde sahabenin olmaması ise mümkün değildir. Ben bir Hintli ile görüşmüştüm. Bana Abdurrahman b. Avf’ın torunu olduğunu söyledi. Yine İmam Rabbânî Ahmed Faruk es-Serhendî, Hz. Ömer’in torunu olduğunu söylüyor.

Cihat aşk u şevkiyle dopdolu bulunup da, dünyanın dört bir yanına tertip edilen seferlerden dûr olmayan sahabe, elbette Hindistan’a giden orduya da katılmış ve “Allah” adının deniz aşırı ülkelere götürülmesi hususunda öncü rol oynamıştır. Bundan kimsenin kuşkusu olmasın.

Necip Fazıl Kısakürek

Necip Fazıl, mealen, hakkında fazla beklentiye girilmemesini belirterek, “Bazı kimseleri Allah (celle celâluhu), toprağın kuvve-i inbatiyesini artırmak için yaratmış olabilir.” dediğini hatırlıyorum. Kendisini çok severim. Söz söylemede, eşi menendi yok.. onun kalemi sözü, sözü de kalemi kadar güzeldi. Ancak bu çok kıymetli insan, yaşadığı dönem itibarıyla, cemaatini bulamamış ve hep kendisine sahip çıkan dar bir çerçeve içinde kalmıştı. Onun fikirlerini hayata geçirecek, ona maddî ve mânevî destek verecek imkân sahibi insan, hemen hemen yok gibiydi. Tabiî konferanslarında salonları dolduran ve onu ölesiye alkışlayan kalabalıklar eksik değildi. Ve çok defa da onun vermek istediği ruhtan ziyade, avamî düşüncelere hoş gelen sözlerini alkışlarlardı. Oysaki, böyle şeyleri dinleme, alkışlama… bir şey olsa da her şey değil.