İnsaniyet-i kübrâya uzanan bir diğer yol –ki yukarıda zikredilen esaslarla yakından irtibatlıdır– mârifet-i kübrâyı elde etme yoludur. Allah (celle celâluhu), Necm sûresinde: “And olsun O, Rabbinin en büyük âyetlerinden bir kısmını gördü.”⁴ buyurmak suretiyle işte bu duruma işaret eder. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), kendisine bahşedilen miraç yolculuğu boyunca zâhirî ve bâtınî duygularını, zerrelerden sistemlere kadar bütün kâinat üzerinde işlettirmiş ve mârifet-i kübrâyı elde etmiştir. O, miraçta ayağını nazarının ulaştığı yerin ötesine koymuştur ki, tasavvufta buna kadem ve nazar birliği denir. Kur’ân-ı Kerim bu yeri “kâb-ı kavseyni ev ednâ” sözleriyle ifade eder.⁵ O’ndan sonra gelen veliler, ayaklarını ancak kendi nazarlarının ulaştığı yere koyabilmişlerdir ki, bu da kademin nazara ulaşamamış olması demektir. Üstad, Efendimiz’in ulaştığı o makamı nazarî olarak bildiğinden, eserlerinde âyet-i kübrâ’nın destanını yazmış ve hayatı boyunca O’nun ulaştığı makama ulaşmaya çalışmıştır.