bulup, O’na yönelip O’nun huzurunda iç dökmek bir tesbih ve tâzim; susmak ise bir murâkabe ve tefekkürdür. O’nun maiyyetine erenler, çölde yaşasalar da hep âb-ı hayat etrafında dönüp durmuş; her işini O’na bağlayanlar –dikenler onlardan uzaktır ama– diken ektiklerinde bile gül dermişlerdir. Yolları –olmaz ya– gidip Cehennem’e dayandığında dahi bunlar berd ü selâm yaşamışlardır. İşte onların vird-i zebanı:

Hakk’a kul olanlar kula kul olmaz, Kulluğa erenler yollarda kalmaz.. Ruhlarında vuslat, ruhlarında haz, Âlem aldansa da onlar aldanmaz.Kim bilir, belki başka bir gün bu konu üzerinde durma fırsatı da doğar.