Yedinci Mektup

Hazreti Peygamber’in münafıkların ithamından beriliği, temizliği hakkındaki

مَا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبٓا أَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلٰكِنْ رَسُولَ اللّٰهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ¹¹، فَلَمَّا قَضٰى

زَيْدٌ مِنْهَا وَطَرًا زَوَّجْنَاكَهَا لِكَيْ لَا يَكُونَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِۤي أَزْوَاجِ أَدْعِيٓائِهِمْ¹²

ayetlerinin mühim bir sırrını tefsir ediyor. Resûl-u Ekrem’in (aleyhissalâtü vesselam) birden fazla evlilik yapmasının nefsanî olmadığını.. aksine, sözleri ve fiilleri gibi hal ve tavırlarında görünen şeriat hükümlerine vasıta olmak için hususi dairesinde çok talebesi bulunduğunu..ve Hazreti Zeyneb’le evliliğinin sırf Allah’ın emri ve kader-i rabbanî ile olduğunu bildiriyor. Eski zaman münafıklarınınki gibi yeni zaman dinsizlerinin de tenkitlerini kesin bir şekilde kırıyor.

Sekizinci Mektup

¹³فَاللّٰهُ خَيْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ diyen Hazreti Yakub’un (aleyhisselam) Hazreti Yusuf’a (aleyhisselam) karşı hissiyatının aşk olmadığını.. belki yüce bir şefkat mertebesi olduğunu.. şefkatin aşktan çok yüksek ve keskin bulunduğunu.. Rahman ve Rahîm isimlerine vesilenin şefkat olduğunu bildirerek بِسْــــــمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ’ in güzel bir sırrını, فَاللّٰهُ خَيْرٌ حَافِظًا وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ayetinin parlak bir nüktesini tefsir ediyor.

Dokuzuncu Mektup

Keramet, ikram, inayet ve istidraca¹⁴ dair mühim bir kaideyi bildirir: Kerametin ortaya konulması zarar iken, ikramın ifade edilmesinin şükür olduğunu.. en selametli kerametin, bilmediği halde ona mazhariyet olduğunu.. hakiki kerametin ise kendi nefsine değil, belki Rabbine itimadı artıran keramet olduğunu, yoksa bunun istidrac olduğunu ifade eder.