Bu dünyanın hemen her yanında, zaman o kadar farklı duyulurdu ki onun içinde geçirilen birkaç saat, bazen seneler kadar derin, bereketli, velûd olabilir ve hatta hâtıralarımızda âdeta silinmezliğe ulaşırdı.

Görüp yaşadığımız, duyup-işitip hayallerimize nakşettiğimiz hâtıralara hayat üfleyip, onları yeniden gün yüzüne çıkarıp çıkaramayacağımızı bilemeyeceğim; ama ben, o “Yitirilmiş Cennet”i bağıyla, bahçesiyle ve içindeki bağbanıyla hep özleyeceğim...